12-03-06

Everything continues ...

Vandaag nog eens de tijd gevonden om een postje te schrijven. Alhoewel, eerlijkshalve moet ik zeggen dat ik er nog wel eerder tijd voor gevonden kon hebben. Maar, ik heb het al eerder gezegd, als de taken gedaan zijn en ik er mee kap voor de avond, is de moeite opbrengen om iets te schrijven vaak te veel gevraagd. Het geformuleer en nalezen komt mij op dat moment meestal zodanig de strot uit dat ik de moed niet meer kan vinden.

Verder lijkt de aanpak "opdracht per opdracht" te werken. De literatuurstudie is binnengeleverd, binnen 2 weken volgt feedback. Deze week ook nog een andere paper ingeleverd en verder worden er deze week nog 2 dossiers van mij verwacht. Eentje voor Engels en een voor Frans. En een bezoek aan een bepaalde winkel om een on-site onderzoek te verrichten naar vriendelijkheid, inrichting, verkooptechnieken en meer van die dingen.

Deze week worden er wel verschillende van onze lessen afgesloten. Het goede nieuws: ze worden niet allemaal vervangen door nieuwe. Gevolg: vanaf deze week heb ik ongeveer een 3 uur minder les per week en dat kan nooit geen kwaad :-D

Maar genoeg over werk :p Het begint vrij zielig te worden (vind ik van mezelf :p) want buiten dat valt er de laatste tijd niet echt veel te beleven. Ik kijk nog amper tv, maar luister de laatste tijd geweldig veel muziek. De reden? Ik kan dat doen terwijl ik mails verstuur, cursussen print, informatie opzoek enzo.

Ik ben deze week wel nog een naar de Kinepolis geweest. Dat was al sinds 1 februari geleden hetgeen naar mijn doen dus schandalig lang is. De Kinepolis in Brussel voelt altijd zo vertrouwd en gezellig. Een keer Unagi de deur opentrekt en de sfeer opsnuift vergeet hij al zijn werken voor de komende 2 uur. En dat is fijn :-D

Verder slaag ik er de laatste tijd ook altijd in geweldig veel papier te verzamelen, dat een heel week lang op dezelfde hoop te smijten en tegen het weekend dan zo'n stapel bij elkaar te krijgen dat er geen beginnen meer aan lijkt :p Maar maar, Unagi heeft zijn moed bijeengeraapt en er zich deze voormiddag doorgeworsteld. En het propere resultaat is tevredenstellend :-D

Die bezoekjes aan andere blogs worden ondertussen problematisch, maar ik doe mijn best!

Tijdens het schrijven van dit postje alweer een mail ontvangen ivm mijn thesis waar ik nog dringend moet op antwoorden. Dus bij deze laat ik jullie weer. Nog een hele prettige zondag verder!

14:13 Gepost door Unagi | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

07-03-06

Voor Talleke

18:34 Gepost door Unagi | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

06-03-06

1 down, 100 more to go ...

Unagi geeft weer teken van leven. Opgewekt leven als het ware. Op deze eigenste moment hoor ik de printer naarstig werken. Mijn literatuurstudie rolt uit de printer. Deel I van mijn thesis. 33 pagina's zijn het geworden. Het doel was 30, dus dat hebben we al gehaald :-D Morgenvoormiddag nog eens nalezen en morgennamiddag gaan inleveren.

Woensdagvoormiddag heb ik dan een interview met de hrm-manager van Palm samen met een vriendin. En dat moeten we dan omzetten in een werk van 15 p's tegen vrijdag. Woensdagnamiddag heb ik ook nog een info-meeting voor die buitenlandse stage. Het valt wel tijdens een les, maar de prof in kwestie maakt geen probleem van brossen als je hem een mailtje stuurt. Dus das nog ne meevaller :-) Das zo een beetje de planning voor deze week. Het weekend bevat nog een Franse sollicitatiebrief en misschien zelfs een filmuitje, maar das al te veel vooruitgekeken :p

Verder hebbek ook een systeem uitgedokterd om bij jullie allemaal nog eens langs te komen. Ik ga er elke dag een deel doen en dan ben ik tegen het einde van de week eens bij iedereen langsgeweest :-D

Met mijn persoonlijke welgesteldheid gaat het ondertussen nog steeds goed. De verkoudheid wil me maar niet helemaal verlaten, maar men went er aan. Het hoge werkschema durft mijn energie ook nogal is wegvreten, maar nu ik deel I van mijn thesis zo kan afdrukken en mij er minstens 2 weken niets hoef van aan te trekken ben ik toch wel opgelucht.

Wat mijn lage aantal postjes dan betreft. Tja, ik kan het niet echt goedpraten en wil het ook niet eigenlijk. Als ik echt zou willen zou ik elke dag nog wel kunnen posten, maar soms is zalig lui in uwe zetel hangen en even aan niks denken gewoon aanlokkelijker. En eens je gezeten bent is alle hoop verloren ...

Verder durf ik de laatste tijd ook erg lijken op een lopend communicatiebureau. Ik moet interviews vastleggen voor mijn onderzoeksdeel van mijn thesis en enkele andere vakken eisen ook medewerking van de bedrijfswereld. Dus stuurt Unagi mails, herinneringen aan die mails en laat op elke mail zijn gsm-nr achter. Gevolg is dat ik opgebeld wordt om afspraken vast te leggen (I don't mind als het maar snel vastgelegd wordt). En elke dag ook minstens 10 mails ivm mijn thesis mag verwerken. Bedrijven, promotor en proffen aan wie ik vragen gesteld heb ... Jammer dat ze me niet betalen per gestuurde/ontvangen mail. Ik zou al niet meer moeten gaan werken. Euromillions zou er niks tegen zijn ...

19:12 Gepost door Unagi | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

01-03-06

Blub blub

Elaba :-)

voordat mensen nog een opsporingsbericht gaan verspreiden, toch nog even een teken van leven geven :-)

Unagi leeft wel degelijk nog (de manier waarop gaan we nu niet op in gaan :p)Reden van de stilte? Je mag 10 keer raden ...

Voor de moment is het werken onder het motto "pompen of verzuipen". Een overzicht van de aankomende deadlines:

  • Vrijdag 03/03: het eerste interview voor mijn thesis. Interviewgids is af, maar het kan zijn dat er nog enkele bijschavingen moeten gebeuren morgen.
  • Dinsdag 07/03: literatuurstudie van mijn thesis moet binnengeleverd worden. Momenteel telt die 31 pagina's. Het moesten er ongeveer 30 zijn. De eerste 12 zijn nagekeken door pa, ik ben er zelf welk tevreden over en er wordt niets meer aan gewijzigd. De overige moeten nog nagelezen en beetje herschreven worden tot één mooi geheel. Dat wordt de bezigheid van de komende dagen. En in een ideale wereld zou dat af zijn tegen zaterdagavond. Leven we in een ideale wereld?
  • Vrijdag 10/03: uitgeschreven en geanalyseerd interview afgeven met een HRM-manager van een bedrijf met meer dan 50 werknemers voor het vak "leidinggeven in internationale context".
  • Maandag 13/03: afgeven van een Franse en zelfgeschreven sollicitatiebrief op een vacature uit een Franse krant.
  • Dinsdag 14/03: 2de interview voor mijn thesis + verdediging van het hierboven beschreven interview voor "leidinggeven ..."
  • Maandag 20/03: een dossier voor Frans afgeven over een zelf te kiezen economisch onderwerp voor het examen.

Dat zijn de opdrachten waarvan we nu al de data kennen ...  Er staan echter nog 4 financiële analyses voor de deur en ondertussen is het ook de bedoeling dat ik ongeveer 20 interviews afneem (van telkens een dik uur) voor mijn thesis en die uitschrijf. En natuurlijk niet vergeten dat de lessen ondertussen rustig doorgaan ...

Ik denk momenteel opdracht per opdracht en werk ook zo. Een andere aanpak zou voor mij niet overleefbaar zijn. Ik kom zo af en toe wel eens piepen op de blog, maar veel tijd heb ik meestal niet. En 's avonds ben ik de laatste tijd zo moe, dat meer als voor tv hangen en dan vroeg mijn bed in er niet inzit. Ik denk/hoop dat na het einde van volgende week alles een beetje zal verkalmen.

Ik ben dit postje aan het typen terwijl ik even een pauze neem van m'n boeken. Ik zit al voor de 2de dag op rij van 9u - 18u30 in de bib van Leuven. 's Middags een half uurtje buiten om iets te eten en voor de rest werken, werken en nog is werken ... Ik hoop dat het op het einde allemaal de moeite was, ik laat het jullie weten :p

Ik kom niet vaak op bezoek meer bij jullie de laatste tijd, maar ooit maak ik dat wel goed :-) Het goede nieuws is ook, dat ik al bij al nog tamelijk goed gezind blijf. Mijn humeur lijdt er niet echt onder al durf ik soms nogal kattig doen tegen zus, maar die maakt er dan ook een kunst van mij niet te begrijpen (rrrrrrrrrrrrrrraw :p). Unagi gaat weer wat verder gaan tokkelen. Baai!

14:17 Gepost door Unagi | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

23-02-06

Wat een begin ...

Vandaag om 8u30 begon mijn eerste les, maar dan wel zonder mij. Unagi was niet op de afspraak. Hij stond in een lange rij studenten. Allemaal druk in de weer, van de ene zijn gezicht viel de spanning zo af te lezen, de andere waren zoals een niet te stoppen waterval nerveus aan het babbelen, nog anderen kregen hun lach niet onder controle en de laatste groep, waartoe Unagi ook behoort, stond knarsetandend en met 1001 gedachten rusteloos hun beurt af te wachten.

Allemaal in groep voor de deur met het veel zeggende plaatje "studentenadministratie". De rij schreed langzaam maar zeker vooruit. Het meisje voor mij met het lange blonde haar, de zwarte bril en de broek met de diamantjes (wat doet een mens anders buiten het bestuderen van degene voor hem?) was aan de beurt ... Het meisje laat haar studentenkaart zien ... De mevrouw achter de balie vraagt aan het meisje welk jaar. "Schakelprogramma" komt er zenuwachtig uit. De stapel wordt doorbladert ... en hij wordt nog eens doorbladert ... en nog eens. Het diamantenmeisje (want zo noemde ik haar ondertss) werd zichtbaar zenuwachtiger en begon stilletjes aan rood te worden. "Sorry", zegt de mevrouw achter de balie, "jouw papier zit er niet tussen; ik zal het opnieuw moeten printen"

Unagi die door het hele voorval en het lange wachten zijn hart steeds harder voelt bonken, haalt diep adem. De mevrouw loopt van achter de balie naar haar PC. En zet hem op. Na bijna een minuut naar het scherm te hebben zitten staren beseft ze dat er nog zowat 50 andere studenten staan te wachten die ze op haar eentje elk van het juiste papier moet voorzien. Ze schiet zich naar mij. Neemt een snelle blik op mijn studentenkaart. Uit pure efficiëntie zeg ik "masterjaar" nog voor ze het vraagt. Ze begint naarstig te zoeken en tot mijn grote vreugde vindt ze het blad direct.

Unagi neemt het aan en verwijdert zich uit de rij. Voorzichtig en met een bonkend hart neem ik een kijkje. Eerst mij oriënteren tussen alle nummers en woorden en dan vind ik de kolom waar ik naar op zoek was "Score" (op 20). Mijn ogen lopen naar beneden en mijn ongeloof stijgt steeds meer. Ik dubbelcheck alles nog eens en herlees het nog een keer. De wereld staat even stil, de zenuwachtige babbelaars, de giechelende zenuwpezen en de knarsetanders, even hoor ik ze allemaal niet meer. Traag overloop ik de getallen nog eens 15 ... 16 ... 15 ... 14 ...15. De glimlach wordt groter.

Ik neem m'n GSM en kan me even het nummer van thuis niet meer herinneren, het begint met 052 ... en dan? Ik kan me geen enkel cijfer meer herinneren, buiten de wonderbaarlijke combinatie van die 10 tekens op mijn blad. Op naar de voorgeprogrammeerde nr's dan maar. Ik hoor de toon "Hallo met de mama van Unagi"

"Mama ik heb mijn punten"

"En ze zijn goed zo te horen"

"De beste examenreeks tot nu toe"

"Ahhh"

Ik baan m'n weg tussen een groep picknickende eerstejaars.

"één 14, drie 15'en en een 16"

De reactie van de de eerstejaars, die blijkbaar nieuwsgierig naar de blije passant aan het luisteren waren, logen er niet om. "Eh?" "Alé jong" "Hebde da gehoord?"

De glimlach werd nog groter.

Met een big smile zette ik mijn weg naar de les voort.

Het werd nog een mooie dag.

18:53 Gepost door Unagi | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

21-02-06

Oorlog, vriendinnen, kippen & vuur

Goed nieuws van het oorlogsfront. Dankzij de gedropte medicijnen en de versterking van enkele bloggers zijn het hoofd en de keel definitief weer deel van ziektevrij Unagiland. De neus is echter nog steeds verloren terrein, maar daar wordt de volgende uren/dagen nog druk gevecht geleverd!

En dan op vriendinnengebied valt er ook weer wat te vertellen. Zoals de regelmatige lezer al weet heb ek dus één vriendin die met kop en schouders boven de rest uitsteekt. Ik heb vandaag van haar een mailtje gekregen om te zeggen dat het flesje champagne bij het verjaardagskado een persoonlijk toevoegsel van haar was. Ze vond dat ik zo'n goeje vriend was dat ik iets extra's verdiende. Maar dat kan ze dan heel mooi verwoorden in een mail eh. Waarom kunnen meisjes het altijd allemaal zo mooi vertellen? En slagen ze er altijd in mij met mijn mond vol tanden te zetten?

Enfin, ik wijk af. Voordat de snuggere onder jullie iets gaan zeggen: neen dat is geen Valentijn in wording. Ze heeft trouwens een vriend. En degene die dat niet begrijpen kunnen zich bij mijn vader aansluiten. De mens maakt er een kunst van mij niet te begrijpen en dan vooral als het op meisjes aankomt. In zijnen tijd (godzijdank dat die voorbij is ...) kon zoiets ni. Je werd alleen maar vrienden als er iets meer van kwam ... Ik vind da vreselijk kortzichtig maar da kan ook aan mij liggen ... En dat ik dan regelmatig met haar de Kinepolis bezoek (zonder haar vriend) da begrijpt em al helemaal ni. Want ja da kan toch ni en zoiets wordt toch niet gedaan en blablablabla. Alé ja. Hoeveel keer dat em mij al gevraagd heeft of er iets is (op een voor hem "subtiele" wijze). Onvoorstelbaar. Van doorzettingsvermogen gesproken. En waar ek et al helemaal op m'n heupen van krijg is als hij naar mijn vriendinnen verwijst als mijn "harem" of als em zegt da'k maar is een keuze moet maken uit de "kandidaten". Da's zijn gevoel voor humor (dat mij volledig ontgaat) ... En als zus even olie op het vuur kan smijten zal ze het niet laten ...

Maar dan is Unagi is op onderzoek uitgegaan wat wél kon in papa zijn tijd. En wat ben ik allemaal te weten gekomen? Dat mijn vader een echt straatjoenk was in een boeregat waar meer koeien dan mensen woonden. Zijn drie belangrijkste daden:

  1. Met een lootjesgeweer naar de kippen van de buurman schieten om ze "op te jagen", maar er dan per ongeluk toch eentje neerknallen ook. Dan moest die kip verdwijnen natuurlijk, zodat meneer de buurman het niet zou te weten komen. Tijdens die missie verzuipt em dan half in een beek ...
  2. Je hebt zo van die grote bloemen waar bijen op afkomen. Hij nam da zo'n bloem me een bij op en deed die dicht. Dus de bij zat in de bloem ... En dan stak em die bloem van vanonderen in brand ... Ook een echte bijdrage tot de wereld dus.
  3. En het derde is nog beter. Pa naar het tankstation met een jerrykan. Hij laat die vullen en meneer tankstation vraagt: "awel wa gade gij daar mee doen?" Antwoordt hij "mijne naam schrijven op de zolder en dan in brand steken" Meneer tankstation was toch wat ongerust en heeft naar zijn thuis gebeld terwijl pa op weg was naar huis met een jerrykan vol benzine. En zo hebben ze weer een stommiteit tegengehouden.

Ge zou nu denken dat die verhalen overdreven zijn eh, maar ze zijn bevestigd door onafhankelijke bronnen (kheb toch al iets geleerd van mijn thesis ...). Dus very true allemaal ... Hoe daar ooit nen bankdirecteur uit kunnen voortkomen is, is ook voor mij een compleet raadsel ...

Zeg nu zelf wat zou je het liefst hebben, een zoon met een (voor hem) onbegrijpbare relatie met een vriendin of eentje die zijn naam in benzine schrijft op je houten zolder?

23:59 Gepost door Unagi | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

20-02-06

Oorlog in Unagi

Vandaag beginnen we met een huishoudelijke mededeling. Gisteren een foutje gemaakt bij de titel van het nieuwe liedje; ipv "Losing My Favorite Game" moet het "My Favorite Game" zijn. Met dank aan Anneke (aka eikebah) voor het melden :-)

Voor de rest wil ek over mijn lessen enzo niet te veel zeggen. Mijn interviews (voor m'n thesis) krijgen steun van een prof die gespecialiseerd is in wetenschappelijke onderzoeken en das wel fijn natuurlijk. Morgen weer een dag naar Leuven en eind volgende week moet mijn literatuurstudie (een dikke 30 p's) af zijn. Ook op dat moment moet ik mij inschrijven voor mijn thesis in 1ste zit te verdedigen. Spannende momenten dus. Verder krijgen we donderdag ook de resultaten van de examens. Alhoewel ik  geen echte problemen verwacht ben ik er toch nerveus voor. Het blijft tenslotte belangrijk ... Spannende momenten dus ...

Verder heb ek sinds vandaag ook een vriendin (1 jaar ouder dan mij) die aan het overwegen is een huis te kopen. Soms lijkt het wel of iedereen rond mij volwassen wordt en ik ergens blijf steken ... Vriendinnen die verloofd zijn, die huizen kopen ... Als ik binnen 5 jaar ook zo ver sta, zal het al snel zijn. Langs de ene kant stoort mij dat, langs de andere kant kan het mij ook niet veel schelen. Een vriendin zou wel leuk zijn, maar een huis moet ek absoluut nog ni hebben. Unagi zal zich eerst wel een leuk flatje zoeken. En er valt niets te overhaasten, het is allemaal wel leuk zoals het is nu.

Mentaal gezien gaat alles goed met Unagi; de spirit zit erin en op de een of andere manier slaag ik er in de dagen op een opgewekte manier door te brengen. Fysisch gezien is het echter een ramp. Uiterlijk is alles doenbaar, innerlijk is het alles behalve doenbaar. Het lijkt of mijn immuniteitssysteem het noorden kwijt is. In plaats van al de deeltjes te verzamelen en van mijn lichaam een ondoordringbare burcht te maken, is het een groep wild geparkeerde soldaten geworden. Verspreid over het slagveld dat mijn lichaam geworden is. Na al die jaren trouwe service, laat mijn leger mij al een tijdje in de steek. Een vitaminekuur gestart in de hoop vrede te brengen in Unagiland en hen weer te verenigen; helaas ... Sinds gisteren zijn de ziektekiemen weer bezig aan hun opgang en het lijkt er op dat ze en masse aanslagen plegen op mijn soldaten. Mijn trouwe legerhelden bezwijken één voor één, waardoor de kiemen veld winnen en Unagiland zo beetje bij beetje veroveren. De neus is reeds verovert, de bezetting in het hoofd stijgt en de keel is nr 3 op de lijst. Meesterstrateeg Unagi heeft echter beslist een tegenoffensief in te zetten bestaande uit neusspray, keeltabletten,iets wat hij kortweg oxillococide noemt maar eigenlijk veel ingewikkelder is en een ijzersterk doorzettingsvermogen. Unagi geeft zijn slagveld niet zomaar uit handen en de kiemen zullen het geweten hebben! Dat het offensief mag slagen en de beste moge winnen!

 

Wordt vervolgd ...

 

19:58 Gepost door Unagi | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende