16-11-05

Pressure

Hi allemaal,

 

Kdenk dat ik de laatste tijd nogal last heb van winterblues, of hoe noemen ze zo’n dingen … Ik denk dat ik dingen aan het overrationaliseren ben.

 

Ik was snel volwassen, veel sneller dan de meeste jongens van mijn leeftijd. Ik heb daarom altijd meer met meisjes opgetrokken, want hoe je het nu draait of keert, die zijn nu éénmaal sneller volwassen (er zijn natuurlijk altijd uitzonderingen langs beide kanten).

 

Ik had dus al een soort “zoektocht” achter de rug over mezelf. Tot eind oktober ook steeds gedacht dat hij ten einde was. Maar eindigt zoiets ooit wel?

 

De laatste weken heb ik nogal veel vragen bij de toekomst. Het heeft waarschijnlijk ook één en ander te maken met het feit dat ik nu in mijn masterjaar zit. Dat laatste wil dus zeggen dat ik dit jaar afstudeer, dat laat me voor volgend jaar 2 keuzes: (1) ik ga werken, (2) ik studeer verder.

 

Ik ben er eigenlijk steeds vanuit gegaan dat ik zou verder studeren, ik zag mezelf niet gaan werken. Eventmanagement en de vastgoedsector zijn 2 domeinen die me wel kunnen boeien en waar ik later wel wil in terechtkomen. Ben er ook steeds vanuit gegaan dat ik één van beide zou kiezen volgend jaar.

 

Maar nu recent begin ik daaraan te twijfelen. Kan ik ook volgend jaar de moed en energie nog opbrengen voor die lessen en papers, voor de hele rompslomp die studeren met zich meebrengt? De drang om alle verworven kennis eens “echt” toe te passen, dus niet in het kader van een stage ofzo, begint groter te worden. Ik weet wel dat werken niet enkel rozengeur en maneschijn is, maar toch …

 

Het is alsof een 2de zoektocht naar mezelf is begonnen, eentje waar ik serieus mee in de knoop zit, eentje waar ik niet snel vanaf zie te geraken.

 

Hoe wil ik dat mijn toekomst eruit ziet? Goede vraag. Iedereen heeft daar wel een idee van, maar hoe realistisch is dat?

 

Ik ben opgebracht in nogal wat luxe (2 vliegtuigreizen per jaar, een eigen auto, een eigen laptop, regelmatig ne keer gaan dineren …) en ik zou dat graag zo houden. Hoe graag ik zou zeggen dat ik niet materialistisch ingesteld ben, als ik eerlijk ben met mezelf weet ik dat dat wel zo is. De mate waarin probeer ik echter te beperken.

 

De drang groeit ook om alleen gaan te wonen, zelfstandig te worden. Niet omdat ik het hier thuis niet goed, integendeel zelfs, maar ik wil het aan mezelf bewijzen denk ik. Maar juist beginnen werken en dan nog apart gaan wonen ook, is niet de ideale situatie natuurlijk.

 

Komt er nog iets anders bij ook. Langs de kant van mijn moeder hebben ze allemaal nogal “normale” jobs zoals: verpleegster, secretaresse, magazijnier … Langs de kant van mijn vader zijn het uitzonderingen.

 

Eén tante woont in Mauritius en is daar onderdirecteur van de UNDP (United Nations Development Programme). Die dineert regelmatig met de premier en van die toestanden. Haar man is tevens de enigste plastische chirurg van het eiland.

 

Mijn andere tante woont in Bahrein (in de buurt van de Verenigde Arabische Emiraten). Die heeft gewerkt in hoge managementposities bij Garnier, Coca-Cola en de Boston Consulting Group (voor economisten onder ons: die zijn wereldbekend door hun BCG-model met Stars, Question marks, Cash Cows & Dogs), maar is nu op haar 40ste aan het rentenieren geslagen. Ze heeft geen inkomsten meer nodig om haar leven in luxe te kunnen verderzetten. Die heeft al in Wenen, Singapore, London en Portugal gewoond. En kreeg al aanboden van Coca-Cola (nadat ze daar haar ontslag had genomen) om in Griekenland te gaan werken, naar daar te verhuizen en als bonus kreeg ze dan een villa aan de Middellandse Zee die ze zelf mocht ontwerpen en inrichten! Voor de rest is ze een villa in Portugal aan het bouwen en gaat ze naar alle waarschijnlijkheid een grond in Oman kopen. Ik weet dat het uitzonderingen zijn, maar het maakt indruk (bij mij toch).

 

Om maar even aan te duiden dat het geen doorsnee familie is. Ik ben degene met de meest economische opleiding en heb het gevoel dat van mij ook zo’n dingen verwacht worden. Ik zou het graag realiseren, maar ik wil die druk helemaal niet op mijn schouders. Toch lijkt hij op één of andere manier onvermijdelijk …

 

We zullen wel zien waar deze zoektocht mij naartoe zal leiden. Ik heb er geen idee van, eigenlijk wil ik er ook niet meer aan denken. Het is allemaal zo ingewikkeld.

 

Zoals je ziet weer een lange post, maar ik heb zoveel nagedacht deze nacht. Ik heb nog nooit, echt nog nooit, zo slecht geslapen. Willen slapen, maar niet kunnen, elk halfuur op de klok zien passeren. Die malemolen daarboven niet kunnen stoppen … Uit miserie ben ik om 5u30 opgestaan en begonnen met mijn cursussen goed te steken, klasseren, perforeren, nieten, heel den bazaar. Proper is mijn bureau wel nu …

 

Ik had gehoopt naar mijn nieuwe Hooverphonic te kunnen luisteren om even de realiteit te ontvluchten, maar De Post is dus tegen mij, heb nog steeds niets ontvangen. Maar mijn collectie ligt al klaar. Ik ga mij hier even neervleien en ff aan niks denken, buiten aan de magische trillingen die mijn oor binnendringen en de bloedmooie stem die mijn geest vrijmaakt, vrij van alle problemen en zoektochten, vrij van alle dagelijkse beslommeringen, vrij van de druk die ik niet wil maar er toch is …


14:19 Gepost door Unagi | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

°°°° Ik weet zeker dat jij de juiste keuze zal maken.
Gelukkig hoef ik daar nog niet aan te denken.

Groetjes

Gepost door: emiel | 16-11-05

amaai dat is een zware boterham, het is natuurlijk moeilijk om iemands keuze te bepalen, jij moet in de eerste plaats doen waar jij je goed bij voelt...Wil je ook het luxueuze leven leiden zoals je tante of ben je tevreden met wat minder ...dat kunnen wij niet voor je zeggen....Maar zoek uit wat je gelukkig maakt, geld maakt niet gelukkig, maar je hebt het wel nodig....groetjes nancy

Gepost door: nancy | 16-11-05

:-) De zoektocht naar jezelf is nooit teneinde ... Geloof me, met mijn 38 jaartjes nu. Maar je wordt er wel rustiger in ... je relativeert meer en weet en beseft dat tijd vaak raad brengt. En niets gebeurt zomaar ... Daar ben ik van overtuigd.
Sterkte ... en probeer het wat los te laten. Het schooljaar duurt nog even.

Gepost door: anneke | 17-11-05

*** Je moet doen wat je zelf wil doen, tenslotte is het JOUW leven. En de druk van familieleden, die erg "geslaagd" zijn in het leven, is wel erg zwarr, maar daar mag je je oren niet naar laten hangen. Als jij bij wijze van spreken wil kluizenaar worden en in een hutje aan zee wil wonen, is dat je goed recht!
Zeg ik ben wel effe nieuwsgierig. Waar is die tante van jou aan het bouwen in Portugal...misschien dicht bij ons...? Ik wil niet onbescheiden zijn hoor, alleen reuzecurieus!

Gepost door: Crisje | 17-11-05

*** Zoals hier reeds gezegt je moet oets doen waarbij je jezelf gelukkig voelt
niet omdat anderen het willen, tenslotte is het jouw leven
en om je ganse leven "ongelukkig" te zijn in een beroep dat andere van je verlangen
wat heb je dan aan je leven
je komt er wel uit hoor
groetjes

Gepost door: Borriquito | 17-11-05

@ @ Crisje: ik heb ooit de naam van de stad geweten, maar dat ontgaat me nu even. Het is in het zuidelijke deel van portugal vlak aan het strand. Als ze een stap uit hun achterdeur zetten staan ze op het strand (bij manier van spreken).

Gepost door: Unagi | 17-11-05

*** en of dat indruk maakt!!! jawadde.... kan mij best voorstellen dat jij die druk voelt!!! Maar uiteindelijk moet JIJ het 'doen' hé... trouw blijven aan jezelf!!!! das 't belangrijkste

Gepost door: Talleke | 17-11-05

@Unagi Als het je te binnen schiet, laat het efkens weten, want wij zitten ook in Algarve ( zuiden ), in Almancil, ook vlak bij zee! Is altijd leuk om weten , niet ??

Gepost door: Crisje | 18-11-05

De commentaren zijn gesloten.