10-12-05

Katie Melua

Mijn ogen schieten heen en weer over het blad. De engelse woorden vliegen mijn ogen in, recht naar mijn hersenen. De informatie wordt verwerkt op een razendsnel tempo en ergens in het grijze brein vormt al die informatie één geheel. Een geheel dat ik wellicht ooit nog zal nodig hebben, maar ga ik het dan vinden?

 

De engelse woorden blijven maar komen … plots dat ene woord. Geen speciaal woord, een alledaagse combinatie van letters, geen schrijffout maar toch valt het mij op: bicycle.

 

Mijn brein wijkt af van het pad dat het al bijna een halfuur aan het gebruiken was. Plots komen we terecht in een heel andere grijze cel, een songtekst:

 

There are nine million bicycles in Beijing,

that’s a fact,

it’s a thing that we can’t deny,

like the fact that I will love you till I die.

 

Voor mijn ogen geen engelse woorden meer, maar wel Beijing. Alhoewel ik daar nog nooit geweest ben kan ik mij dat perfect voorstellen. Hoge gebouwen, drukke straten, vele auto’s, honderden Chinezen druk in de weer en … negen miljoen fietsen.

 

Ik sta in het midden van een drukke straat, ik hoor de auto’s en zie de man die een winkeltje binnenstapt, de vrouw die met een kind aan elke kant zich een weg baant door de menigte, de man in maatpak en met zonnebril die druk aan het bellen is en zich lijkt kwaad te maken op de ongelukkige aan de andere kant van de lijn en … de jongen op de fiets die zijn best doet om niet omver gereden te worden.

 

Het liedje blijft maar verder spelen.

 

We are twelve billion light-years from the edge,

that’s a guess,

no one can ever say it’s true,

but I know that I will always be with you.

 

Ineens verdwijnt de grond onder mijn voeten en word ik de lucht ingetrokken, weg van al de drukte, tot net buiten onze dampkring. Plots kan ik zien hoe mooi de aarde er van ver uitziet, hoe groen ze wel is en zoveel blauw. Ik besef hoe gelukkig ik wel ben en hoe onvoorstelbaar dankbaar we moeten zijn dat we op zoiets prachtigs mogen rondlopen. De pracht overweldigt mij en ik knipper een paar keer met de ogen …

 

Plots zie ik een witte vlek voor mij, met in de verte zwarte lijnen … Ik knipper nog een keer en zie dat het engelse woorden zijn.
 
Ik haal diep adem en lees gezwind verder.



18:08 Gepost door Unagi | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

wow da was schoon !

Gepost door: Glenn | 10-12-05

Is dat van een zekere Katie.... ???
Mooi liedje ;-)
Fijne zaterdagavond nog hé ;-)
xxx Cientje

Gepost door: Cientje | 10-12-05

schoon hoe je zo uw gedachtengang op papier kan zetten :-)
Blijkbaar heb je ook een grote fantasie [ikke ook, kan zo uren op anderen planeten vertoeven ;-) ]

Fijn dat Clouseau goed meegevallen is. Wij gaan woensdag, 't is al het derde jaar op rij dus het is bijna een traditie te noemen :-)

Maak er een fijn weekend van Unagi!
liefs Vlindertje

Gepost door: Vlindertje | 10-12-05

@ Cientje Idd Cientje, een liedje van Katie Melua,
de titel is, je gaat het nooit raden ... "nine million bicycles" :p
Je hoort het zo nu en dan eens op de radio,
met muziek wordt de tekst nog mooier ...

Gepost door: Unagi | 11-12-05

gewoon Een heel mooi liedje, net als de rest van hare cd. En jij maakte er nog meer een kunstwerk van :-) Ge zijt nen krak.
lieve groetekes

Gepost door: anneke | 11-12-05

*** Een prettige zondag Unagi !!!
en ik las daarnet bij Emiel dat hij niet op je blogje geraakt
hij vroeg zijn bezoekers om je zijn groeten over te brengen
bij deze is dat ook gedaan !!!!!!!!!!!!

Gepost door: Borriquito | 11-12-05

De commentaren zijn gesloten.