31-01-06

Morgen beter!

Ik had deze tekst deze namiddag al geschreven tijdens een break en dacht hem niet te posten, maar uiteindelijk geeft deze blog mijn gevoelens weer en ook het soms sombere en zagerige zit in mij. Ben er ondertussen al weer wat over dankzij een goed gesprek en morgen na een nachtje slapen gaat het ongetwijfeld beter! Maar voor het slapengaan dus nog dit postje ...

 

 

Vandaag een dag met gemengde gevoelens. Zowel over m’n werk als over andere dingen.
 
Het goede nieuws is dat het indienen van onze volgende 20 p’s uitgesteld is met een dikke 2 weken. Het slechte nieuws is dat ik die twee weken hard nodig zal hebben.
 
Mijn onderzoek begint van de grond te komen. Ik zal 10 à 20 diepte-interviews doen met personen die instaan voor de e-rekrutering binnen hun bedrijf. Op zich klinkt dit als “maar” 20 personen, maar hier zit het addertje dus. Omdat de resultaten van alle interviews vergelijkbaar moeten zijn, moet er een soort interviewgids opgesteld worden, zodat elk interview min of meer in dezelfde richting gaat en dus ook antwoord geeft op min of meer dezelfde vragen. Die interviewgids das dus hetgeen me de rest van de week gaat bezighouden …
 
Daarna moet ik zelf de interview regelen, ze gaan afnemen (incl. heen- en terugreis zo’n 4 uur per interview) en dan van elk nog een verslag schrijven ook. Let op, dan heb ik enkel nog maar de gegevens, dan heb ik ze nog niet verwerkt of er conclusies uit getrokken …
 
Moest het nu het enige zijn dat ik moet doen, dan was het niet erg, maar we hebben dus een erg zwaar uurrooster gekregen. Het wordt lichter na de paasvakante, maar dan moeten we ook onze thesis afgeven, dus dan heb ik niks aan minder uren les …
 
Naast mijn thesis is er dan ook nog een engelstalig interview met een bedrijfsleider van een internationaal bedrijf (dat tegen eind februari moet af zijn en waar we 8 maart een mondelinge verdediging van hebben) en een dossier dat we moeten samenstellen voor Frans over een economisch onderwerp. Nu spreek ik dus nog niet over de taken die gaan volgen uit de ± 15 nieuwe vakken die we gaan krijgen dit semester …
 
De laatste loodjes wegen het zwaarst zeggen ze dan …
 
Verder heb ik ook nog mijn zinnen gezet op een buitenlandse stage volgend jaar. Ik wil zeker niet gaan werken. Verder studeren lijkt me nog wel wat, maar ik ben al eens op zoek gegaan en kan geen richting vinden die me onmiddellijk aanspreekt. Bij wat ik nu doe was het een soort liefde op het eerste gezicht en dat voel ik nu voor geen enkele richting. Er zit overal wel een “maar” aan. En nog eens een thesis schrijven … neen, dank u.
 
Een stage in het buitenland zou daarom ideaal zijn. Toch al een eerste werkervaring, een proef om te zien hoe goed ik ben in zelfstandig leven en aan mijn taal (liefst engels) schaven. Het addertje hier is dat ook dit niet zomaar gaat. Er zijn selectierondes (begrijpelijk, maar toch …) en die gaan van start in april, m.a.w. midden in de thesisfinale …
 
Al die werken en vooruitzichten maken me eigenlijk wat moedeloos. Het is zo’n een beetje het gevoel dat ik vandaag heb. Je werkt wel, maar je ziet de stapel niet verkleinen, integendeel hij wordt enkel nog hoger. En hoe hoger, hoe moeilijker bereikbaar het wordt …
 
Langs de andere kant is er ook iets in mij dat zegt dat ik het allemaal zo slecht niet heb. Ik ben gezond (we negeren de neus even) en krijg toch maar de kans om het allemaal te doen. Mijn ouders kunnen en willen het tenslotte toch allemaal maar betalen en doen voor mij. En verdragen mij (mijn vader iets minder :p) in mindere, zagerige momenten zoals vandaag …
 
Mijn humeur ligt vandaag dus een beetje onder het peil, maar morgen zal het dan weer beter gaan zeker? Vandaag stop ik er mee in ieder geval, de gedrevenheid is al lang weg …
 
Het was geen happy post vandaag, maar dat kon ik ook niet opbrengen. Het zou geforceerd zijn en dat is niet de bedoeling van mijn blog. Dit is wat ik voel en morgen wordt beter!

23:37 Gepost door Unagi | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Waarom zou je niet mogen schrijven hoe je je op dat moment voelt,Unagi? Wij hebben allemaal ook al eens mindere dagen en dat doet het deugd om het ne keer te kunnen vertellen.
In deze maatschappij wordt er inderdaad steeds maar meer en meer verlangd van de mensen, ben benieuwd hoe lang onze draagkracht dat gaat blijven toelaten. Want we zijn toch maar mensen hé en geen machines waaraan een knoppeke staat voor alsmaar rapper en meer!
Goed luisteren naar je lichaam, dat vertelt je wel als het teveel wordt!
Voor de rest een fijne woensdag gewenst en nu ga ik stemmen op ons lijflied sé;-)))

Gepost door: nicole | 01-02-06

Hey Unagi, Schrijven wat je voelt is nooit verkeerd! Als je "komedie zou spelen" kom ik niet meer lezen! Daarzie! ;-)) Ik bedoel maar je hebt gelijk dat je deze blog ook post.

Even over de inhoud dan. Een richting extra studeren zonder echte overtuiging is misschien niet zo'n goed idee, tenzij je er een duidelijke meerwaarde mee creeert voor je eerste diploma. Een buitenlandse stage (of korte aanvullende studierichting van 1 jaar in Wallonië of in het buitenland) is in dat opzicht veel beter. En daar binnen geraken... ach... de aanhouder wint? Proberen maar zou ik zeggen. Zelf heb ik meer gehaald uit dat buitenlandse avontuur dan uit mijn basisdiploma niet in kennis maar wel in vaardigheden en ja ook wel zelfvertrouwen enzo al is dat nu ook al weer een jaar of acht geleden allemaal en liep het sindsdien niet... zoals gehoopt maar dat is door die kanker en dat kon niemand voorzien!

En dat de laatste loodjes zwaar wegen... wel ja, clichés bestaan alleen maar omdat ze ook echt waar zijn he!
Groetjes,

Gepost door: An | 01-02-06

maar dat moet je juist wél blijven doen unagie ... ! schrijven zoals je je voelt , daar is absoluut niets mis mee ; het verwoord alleen hoe jij je voelt en hoe jij het ziet en dat is het zuiverste.
En als het al eens een daje tegenzit mag je dat gerust ook delen ... ;-)
liefs , Klaverke

Gepost door: klaverke | 01-02-06

*** We hebben allemaal eens nen dag waarop we ons een beetje minder voelen hoor :-)
Amai ,da's inderdaad niet niks !De moed niet opgeven ,Unagi ,ik weet zeker dat ge er wel zult komen !
En wat die buitenlandse stage betreft : ge moet daar altyd aan denken als ge het werk efkes ni meer ziet zitten ,da zal wel een extra boost zijn om weer gas te geven :-)
Laat u al niet ontmoedigen over het feit dat die selectierondes midden in de thesisperiode vallen ,ge zult er wel geraken : gewoon voor gaan !

-Glenn

Gepost door: Glenn | 01-02-06

De commentaren zijn gesloten.