23-02-06

Wat een begin ...

Vandaag om 8u30 begon mijn eerste les, maar dan wel zonder mij. Unagi was niet op de afspraak. Hij stond in een lange rij studenten. Allemaal druk in de weer, van de ene zijn gezicht viel de spanning zo af te lezen, de andere waren zoals een niet te stoppen waterval nerveus aan het babbelen, nog anderen kregen hun lach niet onder controle en de laatste groep, waartoe Unagi ook behoort, stond knarsetandend en met 1001 gedachten rusteloos hun beurt af te wachten.

Allemaal in groep voor de deur met het veel zeggende plaatje "studentenadministratie". De rij schreed langzaam maar zeker vooruit. Het meisje voor mij met het lange blonde haar, de zwarte bril en de broek met de diamantjes (wat doet een mens anders buiten het bestuderen van degene voor hem?) was aan de beurt ... Het meisje laat haar studentenkaart zien ... De mevrouw achter de balie vraagt aan het meisje welk jaar. "Schakelprogramma" komt er zenuwachtig uit. De stapel wordt doorbladert ... en hij wordt nog eens doorbladert ... en nog eens. Het diamantenmeisje (want zo noemde ik haar ondertss) werd zichtbaar zenuwachtiger en begon stilletjes aan rood te worden. "Sorry", zegt de mevrouw achter de balie, "jouw papier zit er niet tussen; ik zal het opnieuw moeten printen"

Unagi die door het hele voorval en het lange wachten zijn hart steeds harder voelt bonken, haalt diep adem. De mevrouw loopt van achter de balie naar haar PC. En zet hem op. Na bijna een minuut naar het scherm te hebben zitten staren beseft ze dat er nog zowat 50 andere studenten staan te wachten die ze op haar eentje elk van het juiste papier moet voorzien. Ze schiet zich naar mij. Neemt een snelle blik op mijn studentenkaart. Uit pure efficiëntie zeg ik "masterjaar" nog voor ze het vraagt. Ze begint naarstig te zoeken en tot mijn grote vreugde vindt ze het blad direct.

Unagi neemt het aan en verwijdert zich uit de rij. Voorzichtig en met een bonkend hart neem ik een kijkje. Eerst mij oriënteren tussen alle nummers en woorden en dan vind ik de kolom waar ik naar op zoek was "Score" (op 20). Mijn ogen lopen naar beneden en mijn ongeloof stijgt steeds meer. Ik dubbelcheck alles nog eens en herlees het nog een keer. De wereld staat even stil, de zenuwachtige babbelaars, de giechelende zenuwpezen en de knarsetanders, even hoor ik ze allemaal niet meer. Traag overloop ik de getallen nog eens 15 ... 16 ... 15 ... 14 ...15. De glimlach wordt groter.

Ik neem m'n GSM en kan me even het nummer van thuis niet meer herinneren, het begint met 052 ... en dan? Ik kan me geen enkel cijfer meer herinneren, buiten de wonderbaarlijke combinatie van die 10 tekens op mijn blad. Op naar de voorgeprogrammeerde nr's dan maar. Ik hoor de toon "Hallo met de mama van Unagi"

"Mama ik heb mijn punten"

"En ze zijn goed zo te horen"

"De beste examenreeks tot nu toe"

"Ahhh"

Ik baan m'n weg tussen een groep picknickende eerstejaars.

"één 14, drie 15'en en een 16"

De reactie van de de eerstejaars, die blijkbaar nieuwsgierig naar de blije passant aan het luisteren waren, logen er niet om. "Eh?" "Alé jong" "Hebde da gehoord?"

De glimlach werd nog groter.

Met een big smile zette ik mijn weg naar de les voort.

Het werd nog een mooie dag.

18:53 Gepost door Unagi | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

21-02-06

Oorlog, vriendinnen, kippen & vuur

Goed nieuws van het oorlogsfront. Dankzij de gedropte medicijnen en de versterking van enkele bloggers zijn het hoofd en de keel definitief weer deel van ziektevrij Unagiland. De neus is echter nog steeds verloren terrein, maar daar wordt de volgende uren/dagen nog druk gevecht geleverd!

En dan op vriendinnengebied valt er ook weer wat te vertellen. Zoals de regelmatige lezer al weet heb ek dus één vriendin die met kop en schouders boven de rest uitsteekt. Ik heb vandaag van haar een mailtje gekregen om te zeggen dat het flesje champagne bij het verjaardagskado een persoonlijk toevoegsel van haar was. Ze vond dat ik zo'n goeje vriend was dat ik iets extra's verdiende. Maar dat kan ze dan heel mooi verwoorden in een mail eh. Waarom kunnen meisjes het altijd allemaal zo mooi vertellen? En slagen ze er altijd in mij met mijn mond vol tanden te zetten?

Enfin, ik wijk af. Voordat de snuggere onder jullie iets gaan zeggen: neen dat is geen Valentijn in wording. Ze heeft trouwens een vriend. En degene die dat niet begrijpen kunnen zich bij mijn vader aansluiten. De mens maakt er een kunst van mij niet te begrijpen en dan vooral als het op meisjes aankomt. In zijnen tijd (godzijdank dat die voorbij is ...) kon zoiets ni. Je werd alleen maar vrienden als er iets meer van kwam ... Ik vind da vreselijk kortzichtig maar da kan ook aan mij liggen ... En dat ik dan regelmatig met haar de Kinepolis bezoek (zonder haar vriend) da begrijpt em al helemaal ni. Want ja da kan toch ni en zoiets wordt toch niet gedaan en blablablabla. Alé ja. Hoeveel keer dat em mij al gevraagd heeft of er iets is (op een voor hem "subtiele" wijze). Onvoorstelbaar. Van doorzettingsvermogen gesproken. En waar ek et al helemaal op m'n heupen van krijg is als hij naar mijn vriendinnen verwijst als mijn "harem" of als em zegt da'k maar is een keuze moet maken uit de "kandidaten". Da's zijn gevoel voor humor (dat mij volledig ontgaat) ... En als zus even olie op het vuur kan smijten zal ze het niet laten ...

Maar dan is Unagi is op onderzoek uitgegaan wat wél kon in papa zijn tijd. En wat ben ik allemaal te weten gekomen? Dat mijn vader een echt straatjoenk was in een boeregat waar meer koeien dan mensen woonden. Zijn drie belangrijkste daden:

  1. Met een lootjesgeweer naar de kippen van de buurman schieten om ze "op te jagen", maar er dan per ongeluk toch eentje neerknallen ook. Dan moest die kip verdwijnen natuurlijk, zodat meneer de buurman het niet zou te weten komen. Tijdens die missie verzuipt em dan half in een beek ...
  2. Je hebt zo van die grote bloemen waar bijen op afkomen. Hij nam da zo'n bloem me een bij op en deed die dicht. Dus de bij zat in de bloem ... En dan stak em die bloem van vanonderen in brand ... Ook een echte bijdrage tot de wereld dus.
  3. En het derde is nog beter. Pa naar het tankstation met een jerrykan. Hij laat die vullen en meneer tankstation vraagt: "awel wa gade gij daar mee doen?" Antwoordt hij "mijne naam schrijven op de zolder en dan in brand steken" Meneer tankstation was toch wat ongerust en heeft naar zijn thuis gebeld terwijl pa op weg was naar huis met een jerrykan vol benzine. En zo hebben ze weer een stommiteit tegengehouden.

Ge zou nu denken dat die verhalen overdreven zijn eh, maar ze zijn bevestigd door onafhankelijke bronnen (kheb toch al iets geleerd van mijn thesis ...). Dus very true allemaal ... Hoe daar ooit nen bankdirecteur uit kunnen voortkomen is, is ook voor mij een compleet raadsel ...

Zeg nu zelf wat zou je het liefst hebben, een zoon met een (voor hem) onbegrijpbare relatie met een vriendin of eentje die zijn naam in benzine schrijft op je houten zolder?

23:59 Gepost door Unagi | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

20-02-06

Oorlog in Unagi

Vandaag beginnen we met een huishoudelijke mededeling. Gisteren een foutje gemaakt bij de titel van het nieuwe liedje; ipv "Losing My Favorite Game" moet het "My Favorite Game" zijn. Met dank aan Anneke (aka eikebah) voor het melden :-)

Voor de rest wil ek over mijn lessen enzo niet te veel zeggen. Mijn interviews (voor m'n thesis) krijgen steun van een prof die gespecialiseerd is in wetenschappelijke onderzoeken en das wel fijn natuurlijk. Morgen weer een dag naar Leuven en eind volgende week moet mijn literatuurstudie (een dikke 30 p's) af zijn. Ook op dat moment moet ik mij inschrijven voor mijn thesis in 1ste zit te verdedigen. Spannende momenten dus. Verder krijgen we donderdag ook de resultaten van de examens. Alhoewel ik  geen echte problemen verwacht ben ik er toch nerveus voor. Het blijft tenslotte belangrijk ... Spannende momenten dus ...

Verder heb ek sinds vandaag ook een vriendin (1 jaar ouder dan mij) die aan het overwegen is een huis te kopen. Soms lijkt het wel of iedereen rond mij volwassen wordt en ik ergens blijf steken ... Vriendinnen die verloofd zijn, die huizen kopen ... Als ik binnen 5 jaar ook zo ver sta, zal het al snel zijn. Langs de ene kant stoort mij dat, langs de andere kant kan het mij ook niet veel schelen. Een vriendin zou wel leuk zijn, maar een huis moet ek absoluut nog ni hebben. Unagi zal zich eerst wel een leuk flatje zoeken. En er valt niets te overhaasten, het is allemaal wel leuk zoals het is nu.

Mentaal gezien gaat alles goed met Unagi; de spirit zit erin en op de een of andere manier slaag ik er in de dagen op een opgewekte manier door te brengen. Fysisch gezien is het echter een ramp. Uiterlijk is alles doenbaar, innerlijk is het alles behalve doenbaar. Het lijkt of mijn immuniteitssysteem het noorden kwijt is. In plaats van al de deeltjes te verzamelen en van mijn lichaam een ondoordringbare burcht te maken, is het een groep wild geparkeerde soldaten geworden. Verspreid over het slagveld dat mijn lichaam geworden is. Na al die jaren trouwe service, laat mijn leger mij al een tijdje in de steek. Een vitaminekuur gestart in de hoop vrede te brengen in Unagiland en hen weer te verenigen; helaas ... Sinds gisteren zijn de ziektekiemen weer bezig aan hun opgang en het lijkt er op dat ze en masse aanslagen plegen op mijn soldaten. Mijn trouwe legerhelden bezwijken één voor één, waardoor de kiemen veld winnen en Unagiland zo beetje bij beetje veroveren. De neus is reeds verovert, de bezetting in het hoofd stijgt en de keel is nr 3 op de lijst. Meesterstrateeg Unagi heeft echter beslist een tegenoffensief in te zetten bestaande uit neusspray, keeltabletten,iets wat hij kortweg oxillococide noemt maar eigenlijk veel ingewikkelder is en een ijzersterk doorzettingsvermogen. Unagi geeft zijn slagveld niet zomaar uit handen en de kiemen zullen het geweten hebben! Dat het offensief mag slagen en de beste moge winnen!

 

Wordt vervolgd ...

 

19:58 Gepost door Unagi | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

19-02-06

Update!

En hier zijn we dan weer (voor de 2de keer vandaag :p) en wel met de wekelijkse update.

Te beginnen met de Quote

Deze week iets dat erg aansluit bij mijn thesis. Ik ben zeker dat ieder voor zich wel een situatie kan bedenken waar dit van toepassing op is. Niet echt een quote, maar wel 3 simpele woorden.

Look ... Think ... Create

 

Music

Röyksopp heeft het deze week nipt verloren van Air. Wat betekent dat "Cherry Blossom Girl" wel in de smaak valt en das ook wel leuk. Mijn zus vindt er bijvoorbeeld maar niks aan, maar heb al weer willen merken dat ze niet echt representatief is :p

Dan kon de zoektocht naar een vervanger weer beginnen. Het is raar hoe ik er de ene week 10 liedjes zou willen opsmijten en de andere week geen enkel lijk te vinden dat me aanstaat. Maar mijn oog viel op dit en ik heb eigenlijk niet meer verder gezocht. De nieuwe aanwinst is nog eens een "ouder" liedje, eentje dat je direct een opgewekt gevoel geeft. De groep komt, net zoals onze lippenexpert, uit Zweden. Het is geworden:

The Cardigans - My Favorite Game

 

Voila se, Unagi gaat nu nog even de laatste momenten van deze week genieten voor den tv, zodat ik er morgen weer stevig kan invliegen :-) Geniet van jullie avond!

19:36 Gepost door Unagi | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

16-02-06

A rainy day

Vandaag een kort postje.

De lange lesweek begint op mijn systeem te wegen. Zo'n eerste week is altijd al een survivaltocht, al dat extra geregeld erbij ivm de thesis helpt dus niet echt. Maar ergens ben ik wel opgewekt, het loopt allemaal een beetje zoals het moet.

Deze voormiddag 2 lessen gehad. De eerste noemde "interne controleleer", ik had me aan het ergste verwacht. Iets boekhoudkundigs met ingewikkelde rekeningen en onlogische processen en van die dingen. Het blijkt echter over communicatie te gaan en hoe alles onder controle houden via communicatie (om het kort en onnauwkeurig samen te vatten). En het is een hele goeje prof, jiepiejajee. Dat zijn er al 2 op een dikke 10 vakken ... we maken vooruitgang.

Over het 2de vak, "bedrijfsethiek", valt niet veel te zeggen. Zo'n vakken kunnen wel leuk zijn, maar als je in een aula zit met 150 man en de prof eist dan absolute stilte ... tja ... dan heb je een probleem ... Het lichtpunt: het duurt maar 1u50.

Verder deze namiddag dus naar de kapper geweest. Eigenlijk vind ik da wel leuk. Aan mijn haar wat laten prutsen, muziekske op de achtergrond en het gezoem van de tondeuse. Een mens welgekomen rustmoment :-) Ik laat mijn haar nooit wassen, dat doe ik zelf wel. Niet uit gierigheid ofzo, maar mijn vroegere kapper maakte er een kunst van mij te mishandelen, sindsdien doe ik het zelf :p

Meneer zijn haar kortgewiekt, goedriekende wax erin en Unagi was klaar om de wereld te veroveren! Eén probleempje: de gigantische regenval was tegen mijn veroveringsplan. Ik moet amper 100m stappen, maar tegen ik thuis was aangekomen leek ik meer op een verzopen waterrat dan op een opgewekte twintiger met pas geknipt haar. Het water druipte van mijn jas, mijn haar zag eruit alsof ik er net een emmer water had overgegoten. Alé, deze waterrat was een vijver aan het maken in de hal. En daar ging de wax ... Ben dus maar direct de douche ingesprongen (ik was dan toch al nat). En met mijn eigen "clay and play" mijn veroveringsplan herstart. En het resultaat is goed :-) Pa heeft nog altijd niet door dat ik naar de kapper ben geweest, maar binnen een dag of 2 merkt die da ook wel ...

Een van dees kom ik nog eens bijlezen bij jullie, maar vanavond ben ik te lui om eraan te beginnen. Mijn ogen openhouden vergt voorlopig al mijn energie. Maar ik kom er dus in de nabije toekomst wel eens aan toe :-) Grtz!

20:07 Gepost door Unagi | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

15-02-06

Evaluatie

De lessen van vandaag zijn geëvalueerd en geklasseerd.

De eerste blok van 4u valt onder de noemer "take a last good look at me, this is the last you'll ever see". Nen dikke cursus die vooraan LETTERLIJK wordt voorgelezen. Zijn cursus is, nog maar eens, een herhaling van vakken die we in het verleden al gekregen hebben. Bovendien krijgen we de laatste les (waar ik dus vlijtig aanwezig zal zijn) 30 vragen. Van die 30 krijgen we er dan 2 à 3 op het examen. Studenten die al les van hem hebben gehad zeggen dat de lessen overbodig zijn en dat de vragen letterlijk in de cursus staan en hij ook niets meer verwacht van "extra" info. De prof heeft dit in het begin van de les ook bevestigd. Maar Unagi was in stemming en begon aandachtig te volgen en zelfs te noteren ... 15 minuten later werd de Focus bovengehaald en met de pauze was meneer weg. Even in de bib gaan neuzen voor mijn thesis en dan richting Quick in de Nieuwstraat.

Les nr.2, met de naam "marketing verkoop", heeft alle allures om gebombardeerd te worden tot meest interessante les van het jaar. Een zeer interessante prof met hopen werkervaring. Hij brengt geen theorieën aan omdat we die toch al kennen en spitst zich toe op voorbeelden en praktische oefeningen. Het zijn interactieve lessen, wat met een aula van 50 wel heel geanimeerde gesprekken oplevert. Hij staat bovendien ook op een heel ontspannen manier "les" te geven. Eindelijk een prof die doorheeft dat we de theorieën nu wel al kennen en nood hebben aan praktijkgevoel. Unagi zal dus elke week met veel interesse & enthousiasme op post zijn.

Wat ook op viel was dat prof nr.1 er niet in slaagde de aula stil te krijgen, terwijl 3/4 (!) zijn krant of een boek aan het lezen was (ik heb een kleine steekproef genomen, uit verveling, en 3/4 is dus niet overdreven). Prof nr.2 heeft nooit gevraagd om stil te zijn en ik heb een aula zelden zo stil, aandachtig & meewerkend gezien als toen. Dat zegt genoeg ...

Verder vandaag nog mogen ondervinden hoe traag het Belgische gerecht wel werkt. Ik ben in april 2005 aangereden door een vrachtwagen. Het was een traagrijdende file en de chauffeur vond blijkbaar dat het niet snel genoeg ging. Hij reed vanachter op me in. Het kwam compleet onverwacht en ik was dus half in shock. Hij heeft tot 2 keer toe tegen mij gereden en dan bleef hij me gewoon verder duwen. Ik ben dus op kant gaan staan en hij reed gewoon door. Ik heb direct papier genomen, de nummerplaat genoteerd en enkele kenmerken van de vrachtwagen (zoals de firmanaam: BTK Transport [nèh!] en dat het een witte oplegger was met een groene streep en zo van die dingen ...). Ik ben dat gaan aangeven en heb hen dat papier gegeven. Mijn beschrijving bleek te kloppen (logisch ...). Veel blablabla dus en reparatiekosten ter waarde van een dikke 300 euro. Alles volgens de regels uitgevoerd en vandaag een brief gekregen. De tegenpartij ontkent alles (deuh ...) en daarom kan er geen vervolg gegeven worden aan mijn klacht. De zaak wordt zonder meer geklasseerd. Conclusie: vrachtwagens mogen je aanrijden, tenzij er getuigen zijn moet je dus alles zelf maar betalen. In mijn geval zagen de omliggende auto's wat er gebeurde, maar er is niemand gestopt en ik heb er zelf ook niet aan gedacht. Dus na een dikke 10 maanden zijn ze tot hett besluit gekomen dat ik alles zelf mag betalen en de chauffeur niet schuldig is ... Proper is dat!

 

En dan nog even een vervolg op gisteren:

die "onbekende schat" is dus niet zo onbekend. Haar adres stond er bij, maar heb dat dus niet gezien :p Ik wijt mijn fout aan een overdosis boeken enzo :p Hier kan je het schatje eens bezoeken :-)

en Talleke, ik lig helemaal niet onder de sloef, ik luister gewoon naar de vrouwelijke raad *lacht* En wie weet heb ik binnenkort wel een vriendin *lacht luidop* En tot slot, ze maken van mij geen nieuwe man, dat ben ik al :-D *ligt plat van het lachen*

19:36 Gepost door Unagi | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

14-02-06

Valentijn (hoe kan het ook anders?)

Een heel goeje Valentijnsavond :-)

Meneer is net terug van Leuven. Een zeer productieve dag gehad, die volgende week hoogstwaarschijnlijk herhaald zal worden. De vooruitgang aan mijn thesis wordt merkbaar en dat is uiterst tevredenstellend.

Na het opzoekwerk iets gaan eten met een vriendin die daar op kot zit. Geen van beide eraan gedacht dat we afgesproken hadden op Valentijn (zeg dat nu iets over ons? :p). En zo kwamen we in een uiterst gezellig restaurantje op de Grote Markt terecht, voorzien van flauwe verlichting en kaarsjes. Heel romantisch en leuk :-) Unagi heeft dan toch een Valentijnsdate gehad :p Kijk das nu een van de voordelen van vriendinnen te hebben se. Heb zelfs een valentijnskaartje gekregen van een andere vriendin. Valt het op dat meneer soms in de watten gelegd wordt door zijn giechelgrage partners in crime? Tzijn schatjes ze :-)

Verder ook een afspraak gemaakt bij de kapper voor donderdagnamiddag. Want zaterdag heeft Unagi een bowling en fondue-avond op het programma staan bij wijze van verjaardagsviering met vriendinnen :-) En volgens hun, niet te negeren goede raad, ziet meneer er goed uit met kort rechtstaand haar en wax :p En wie ben ik om dat tegen te spreken?

Ik kom ook mijn promoterstrauma te boven. Ik voel da'k sterk in mijn schoenen sta nu, dat dieje zijn geleuter werkelijk kant noch wal raakt en het verder kan steken waar de zon niet schijnt. (het deed deugd dat even te melden :p)

Morgen les van 8u45 - 16u. Slechts 2 lessen, dus héle lange lessen. Zelfs den beste prof kan een les van 4u niet boeiend maken. Metro, Focus Knack en een boek voor mijn thesis in aanslag dus ...

Een deugddoende nachtrust!

 

PS: "lieve valentijnsgroetjes van een onbekende schat ... ;-)" uit de mini-chat interigeert mij mateloos. Daarom: aan alle aanbidsters, linksonder kan je mij mailen :p Ook alle niet-aanbidsters en ook mannelijke varianten mogen mij uiteraard contacteren :p Mijn vader is nog steeds aan het bekomen van het eerder ontvangen trouwaanzoek :-D Als er nog berichten zijn aan die "arme mens" geef ik die ook graag door. Das toch de taak van een voorbeeldige zoon eh :-)

23:49 Gepost door Unagi | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |